Verzet van Sekswerkers

Mijn kennismaking met de academische wereld rond sekswerk ging gepaard met weerstand. Als student Gender en Geweld vond ik het frustrerend dat maar heel weinig onderzoek naar geweld tegen sekswerkers zich richtte op systematische vormen van onderdrukking. Sekswerk werd afgeschilderd als inherent gewelddadig en, in het ergste geval, als de hoeksteen van alle geweld tegen vrouwen. Deze visie is zowel reductionistisch als infantiliserend ten opzichte van sekswerkers; ze negeert het bewijs van weerstand en navigatie in de geschiedenis van sekswerkers. Over de hele wereld vinden we voorbeelden van protesten van sekswerkers, die niet gericht zijn op het stoppen van de industrie, maar op het aanvechten van politie- en overheidsgeweld, het eisen van rechten als werknemers en het uitbannen van armoede. Veel van deze voorbeelden zijn te vinden in ons archief, van krantenknipsels over sekswerkers in Nederland die protesteren tegen de sluiting van werkruimtes, tot Thaise sekswerkers in Bangkok die de woordenschat herdefiniëren die we gebruiken om “sekswerkers te empoweren” of “voor sekswerkers te spreken”. 

Vaak krijgen we bij het PIC verzoeken van journalisten die “een platform willen creëren waar sekswerkers hun stem kunnen laten horen”. Sekswerkers hebben hun stem al laten horen, LUID en DUIDELIJK! Of dat nu is via protesten, blogs, magazines, kunst, lezingen en conferenties, we hebben niemand nodig om onze stem te laten horen, maar we hebben wel meer mensen nodig die luisteren naar wat we te zeggen hebben. Als je de vele materialen wilt bekijken die we hebben over onze geschiedenis van verzet, neem dan contact met ons op! 

~Phoebe Marsh – Oprichtster van het Archief